Bir noktada fark ettim: takvimine “dinlenme” yazıyordum. Dinlenmek için takvim ayırmak zorunda kalmak — bu cümleyi düşündüğümde tuhaf geliyor ama hayatın hızına kapılınca bu bile bir lüks haline geliyor. “Verimli ol, optimize et, daha fazla üret” mesajı her yerden geliyor; sosyal medyadan, iş ortamından, hatta günlük sohbetlerden. Hiç durmadan bir şeyler başarması gereken biri olma baskısı.

Yavaşlama kararı bir gün birden geldi. O haftaki yapılacaklar listemi yazarken kolumun kasıldığını fark ettim — fiziksel olarak. Sanki vücudum “dur artık” diyordu. Listemizi kapadım, pencerenin önüne oturdum. Dışarıda çocuklar oynuyordu. Onları izledim, bir saat boyunca sadece izledim. Planlamak, yapmak, kontrol etmek yok — sadece bakmak.

Bu basit an bir şeyi kırdı içimde. Yavaş olmak verimli olmamak değil, daha dikkatli olmak. Kahvemi içmek için masaya oturmak yerine yürürken yutmak yerine gerçekten tatmak. Konuşurken telefona bakmak yerine karşımdaki kişiyi görmek. Küçük, önemsiz görünen bu değişiklikler ama birikimleri büyük.

Hızlı yaşamak bazen kaçınılmaz. Bunu biliyorum, savunmuyorum. Ama hız hayatın varsayılan modu olmak zorunda değil. Seçim yapabiliyoruz — ne zaman hızlanacağımıza ve ne zaman kasıtlı olarak yavaşlayacağımıza. Ben artık ikinci seçimi daha sık yapıyorum. Takvimime “dinlenme” yazmak yerine, önce oraya boşluk bırakmayı öğreniyorum.